İçinde Kalan O Kadar Çok Söz Var ki...

Ne çok şey var değil mi söylemek istediğin? Belki günlerdir, aylardır hatta yıllardır içinde tuttuğun cümleler var. Söylesen hafifleyeceksin ama söylemeye cesaret edemiyorsun.

Çünkü bazı sözleri söylemek kolay değildir. Hele ki o sözlerin içinde biraz kırgınlık, biraz özlem, biraz pişmanlık ve çokça sevgi varsa...

Bazen bir insana “Seni özledim.” demek bile zordur. Çünkü o iki kelimenin arkasında yaşanmış koca bir geçmiş, unutulamayan anılar ve hâlâ kapanmamış yaralar vardır.

Belki de Aslında Kendine Söylemek İstiyorsun

Belki bana söylemek istediğin bütün o sözler, aslında kendine söylemek istediğin sözlerdir.

“Keşke gitmeseydin.”
“Keşke biraz daha sabretseydik.”
“Keşke sana hissettiklerimi zamanında anlatabilseydim.”
“Keşke seni kaybetmekten bu kadar korkmasaydım.”

Belki de en çok “Keşke...” kelimesini söylemek istiyorsun. Çünkü bazı hikâyelerde insanın dilinden hiç düşmeyen tek kelime budur.

Geçmişi değiştiremeyeceğini bildiğin halde, zihninde aynı anları tekrar tekrar yaşarsın. Başka türlü konuştuğunu, başka türlü davrandığını, farklı bir karar verdiğini hayal edersin.

Söylenemeyen Sözlerin Ağırlığı

İnsan bazen söylediklerinden değil, söyleyemediklerinden yorulur.

İçinde tuttuğun her cümle zamanla ağırlaşır. Bir gün söyleyeceğini düşündüğün sözler, günler geçtikçe kalbinin içinde büyür.

Sonra bir bakarsın, söylemek istediğin şey artık sadece bir cümle değildir. İçinde biriktirdiğin bütün duyguların adı olmuştur.

Belki de bu yüzden bazı insanlar susar. Çünkü konuşurlarsa içlerinde tuttukları her şeyin bir anda ortaya çıkacağından korkarlar.

Sen Biliyor musun?

Sen biliyor musun, insan en çok sevdiğine karşı susuyor bazen? Çünkü kırılmaktan, anlaşılmamaktan ve yeniden kaybetmekten korkuyor.

Oysa bazen söylenecek tek bir cümle, yıllardır taşınan bir yükü hafifletebilir.

“Ben de seni özledim.”

Belki bütün mesele budur. İki insanın birbirine söylemeye cesaret edemediği birkaç kelime yüzünden birbirinden uzaklaşması...

Belki Hâlâ Seviyorsun

İnsan unutmadığı birini unutmuş gibi yapabilir. Gülümseyebilir, hayatına devam edebilir, yeni insanlarla tanışabilir. Ama kalbinin bir köşesinde hâlâ aynı isim durabilir.

Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıksa bile hatıralarımızdan çıkmaz.

Bir şarkıda, bir sokakta, bir kokuda, bir gecenin sessizliğinde yeniden karşımıza çıkarlar. Ve o an anlarsın: Bazı duygular bitmemiştir, sadece sessizleşmiştir.

Belki sen de hâlâ seviyorsun. Sadece bunu kendine bile itiraf etmek istemiyorsun.

Ya Söyleseydin?

Ya o gün söylemek istediklerini söyleseydin? Ya gururunu bir kenara bırakıp kalbinden geçenleri olduğu gibi anlatsaydın?

Belki her şey farklı olurdu. Belki yine aynı şekilde biterdi. Bunu hiçbirimiz bilemeyiz.

Ama insanın içinde kalan en büyük pişmanlık, çoğu zaman yaptığı şeylerden değil, yapamadığı şeylerden doğar.

Çünkü “Keşke söyleseydim.” demek, bazen “Keşke hiç sevmeseydim.” demekten çok daha ağırdır.

Ve Şimdi...

Şimdi sana söylemek istediğim tek bir şey var:

İçinde kalan sözleri söylemek için her zaman geç değildir.

Bazen bir özür, yıllardır taşınan kırgınlığı bitirebilir. Bazen bir “Seni seviyorum.”, iki insan arasındaki bütün mesafeleri ortadan kaldırabilir. Bazen de sadece “Seni unutamadım.” demek, insanın kendisine verdiği en büyük dürüstlük olabilir.

Çünkü bazı duygular saklandıkça büyür. Söylendikçe ise ya güzel bir başlangıca dönüşür ya da insanın kalbinde yıllardır taşıdığı bir yükten kurtulmasını sağlar.

Son Söz

Ne çok şey var değil mi bana söyleyip de, aslında kendine söylemek istediğin...

Belki bana “Seni özledim.” diyeceksin, ama aslında kendine “Hâlâ seviyorum.” diyeceksin.

Belki bana “Keşke geri dönsen.” diyeceksin, ama aslında kendine “Keşke seni hiç kaybetmeseydim.” diyeceksin.

Belki de hiçbir şey söylemeyeceksin. Yine susacaksın.

Ama unutma... Bazı sözler söylenmediğinde kaybolmaz; insanın içinde yaşamaya devam eder.

“Ne çok şey var değil mi bana söyleyip de, aslında kendine söylemek istediğin...”

Ve belki de bütün bu sessizliğin altında tek bir cümle saklı:

“Ben seni hâlâ unutamadım.”