Eypio - Şahidim şarkı sözleri

Eypio’nun “Şahidim” şarkısı, insanın içinde biriktirdiği acıları, söyleyemediği sözleri, çaresizliğini ve hayata karşı verdiği sessiz mücadeleyi anlatan çok derin bir eser. Bu şarkıyı dinlerken insan yalnızca bir müzik dinlemiyor; sanki kendi hayatından kesitler görüyor, sustuğu zamanları, içine attığı kırgınlıkları ve kimseye anlatamadığı yaraları yeniden hatırlıyor. Çünkü bazen insanın yaşadıklarını anlatmaya kelimeler yetmez. Bazen de her şeyi anlatabilecek kadar çok şey yaşanmıştır ama konuşacak cesaret kalmamıştır.

Şarkının en etkileyici tarafı, insanın kendi yaşadığı olayların içinde sıkışıp kalmasını anlatması. Bazen bir ilişkinin, bazen yanlış insanların, bazen de güvenerek attığımız adımların içinde kendimizi kaybederiz. Her şeyin farkında oluruz ama yine de bir çıkış yolu bulamayız. Kimin doğru, kimin yanlış olduğunu görürüz; fakat gerçekleri dile getirmek, gerektiğinde arkamızı dönüp gitmek ya da yaşananlara karşı durmak o kadar kolay değildir.

İnsan bazen gerçeği bildiği hâlde susar, bazen kalbi kırıldığı hâlde belli etmez, bazen de kendisine yapılanları unutmuş gibi davranır. Oysa unutmak başka, içinde taşımak bambaşkadır. Dışarıdan güçlü görünen insanların bile kendi içlerinde kimseye anlatamadıkları mücadeleleri olabilir.

Şarkıdaki kukla metaforu, insanın hayatında ne kadar çaresiz hissedebileceğini düşündürüyor. Kendi kararlarını verdiğini sanırken başkalarının yönlendirmeleriyle hareket etmek, başkalarının kurduğu düzenin içinde kendi hayatını yaşamaya çalışmak ne kadar ağır bir duygudur. İnsan bir noktadan sonra kendine bile yabancılaşır.

“Ben ne zaman bu hâle geldim, nerede yanlış yaptım, neden bütün bunlara izin verdim?” diye kendi kendine sorar. Bazen de asıl acı olan, yaşananların farkına vardığında çoktan yorulmuş, kırılmış ve tükenmiş olmaktır. İnsan başkalarını memnun etmeye çalışırken kendinden ne kadar uzaklaştığını çoğu zaman çok geç fark eder.

Bir de insanın çevresindeki adaletsizliği görmesi var. Herkesin kendisini haklı gördüğü, kimsenin sorumluluk almak istemediği, gerçeklerin işine geldiği gibi anlatıldığı bir dünyada doğruyu bulmak gerçekten zor. Haksızlığa uğrayanın sesi duyulmazken, susanların sessizliği bazen haksızlığın daha da büyümesine neden olur.

İnsan en çok da kendisinden gerçeği saklamasını bekleyenlere, yaşananları görüp hiçbir şey olmamış gibi davrananlara kırılır. Çünkü bazen bir insanın canını yaşadığı olaydan çok, o olay karşısında yalnız bırakılması yakar. Birinin gerçeği bilmesi ama buna rağmen sessiz kalması, bazen söylenen en ağır sözden bile daha fazla acıtabilir.

Bu şarkı bana, insanın hayatında bazı insanların yalnızca yanında durduğunu ama gerçekten yanında olmadığını da hatırlatıyor. Güldüğünde seninle gülen, her şey yolundayken seni arayan çok olur; fakat hayat seni köşeye sıkıştırdığında, birinin desteğine ihtiyaç duyduğunda gerçek yüzler ortaya çıkar.

O zaman anlarsın ki herkesin varlığı aynı anlama gelmiyor. Kimi insan yarana merhem olurken kimi de yaranı görüp sessizce yoluna devam eder. Ve bazen en ağır yalnızlık, etrafında onlarca insan varken bile kimsenin seni anlamadığını hissetmektir.

Şarkının bir başka yönü de vicdan meselesi. İnsan yaşadığı her şeyi unutabilir mi? Kendisine yapılan haksızlıkları, geceler boyunca düşündüğü meseleleri, içine attığı gözyaşlarını gerçekten geride bırakabilir mi? Belki zamanla acının şiddeti azalır ama bazı yaşanmışlıklar insanın içinde iz bırakır.

O izler bazen bir şarkıda, bazen bir cümlede, bazen de hiç beklemediğin bir anda yeniden kendini gösterir. Çünkü insanın sustuğu her şey yok olmaz; kimi zaman kalbinin bir köşesinde sessizce yaşamaya devam eder. Bazen yıllar geçer, hayat değişir, insanlar gider ama yaşanmışlıkların bıraktığı hisler bir şarkının içinde yeniden karşımıza çıkar.

Bence bu şarkının asıl gücü, dinleyene tek bir hikâye anlatmak yerine herkese kendi hikâyesini hatırlatması. Kimi burada bitmiş bir aşkı bulur, kimi dost bildiklerinden gördüğü ihaneti, kimi de hayatın karşısında verdiği mücadeleyi… Herkesin yarası farklıdır ama bazı duygular ortaktır: anlaşılmamak, yalnız kalmak, güvenini kaybetmek ve bütün bunlara rağmen ayakta durmaya çalışmak.

Belki de insanın en büyük sınavı, yaşadığı kötülüklere rağmen kendi özünü kaybetmemektir. Çünkü hayat bazen bizi istemediğimiz insanların, istemediğimiz olayların ve istemediğimiz kararların ortasında bırakabilir. Fakat başımıza gelenler kim olduğumuzu tamamen belirlemek zorunda değildir.

Bir gün insan, kendisini bu kadar yoran şeylerden uzaklaşmayı, kendi sesini yeniden duymayı ve başkalarının yazdığı hikâyede bir karakter olmak yerine kendi hayatının kararlarını vermeyi öğrenmelidir. Geçmişte yaşananları değiştirmek mümkün olmayabilir ama gelecekte nasıl bir hayat kuracağımız konusunda hâlâ söz sahibi olabiliriz.

Eypio’nun “Şahidim” şarkısı bana göre yalnızca bir şarkı değil; içinde birikenleri anlatamayanların, haklı olduğu hâlde susanların, kalbi kırıldığı hâlde belli etmeyenlerin ve yaşadıklarına rağmen yoluna devam etmeye çalışanların sessiz çığlığıdır.

Bazen insanın tek ihtiyacı, yaşadıklarını birinin görmesi ve hissettiklerinin gerçek olduğunu bilmesidir. Çünkü herkes konuşabilir ama herkes anlayamaz; herkes bakabilir ama herkes göremez. Bir insanın yaşadığı acıyı anlamak için yalnızca söylediklerini değil, sustuklarını da duyabilmek gerekir.

Hayatımızda yaşanan her şeyin bir şahidi olmayabilir ama insanın kalbi, yaşadığı hiçbir şeyi kolay kolay unutmaz. Belki de önemli olan, geçmişte yaşadıklarımızın bizi sonsuza kadar esir almasına izin vermemek, hatalarımızdan ders çıkarmak ve bizi kıran insanların yüzünden kendimize olan inancımızı kaybetmemektir.

Bazen susmak zorunda kalırız, bazen mücadele edecek gücümüz kalmaz, bazen de her şeyden uzaklaşıp kendi içimize çekiliriz. Ama ne olursa olsun, insanın kendisini yeniden bulma ihtimali her zaman vardır. Önemli olan, başkalarının bize yaşattığı acıların kendi değerimizi belirlemesine izin vermemektir.

Bazen en büyük çığlık, kimsenin duymadığı sessizliktir. Bazen en ağır acı, anlatsan da anlaşılmayacağını bildiğin acıdır. Ve bazen insanın tek dileği, bir gün bütün yaşadıklarına dönüp baktığında artık canının yanmadığını görebilmektir.

Dinledikçe düşündüren, düşündürdükçe insanın içine dokunan bu eser; hayatın karanlık tarafını, güvenin ne kadar kıymetli olduğunu ve insanın bazen kendi sessizliğiyle nasıl mücadele ettiğini çok güçlü hissettiriyor. Herkesin bir hikâyesi, her hikâyenin bir yarası, her yaranın da kimseye anlatılamayan bir tarafı var.