Gönül Umduğu Yere Sitem Eder

İnsan kalbi, yaratılışı gereği sevgiye ve güvene muhtaçtır. Gönül, kendisini anlayacak bir kapı arar; bir bakışta huzur, bir sözde teselli bulmak ister. Bu yüzden insan, kalbini herkese açmaz. Kalbini ancak değer verdiği, güvendiği ve umut bağladığı kişilere teslim eder. İşte bu yüzden kırgınlıkların en derini de çoğu zaman en sevdiklerimizden gelir. Atalarımızın söylediği o derin anlamlı söz tam da bunu anlatır: “Gönül umduğu yere sitem eder.”

Bir yabancının sözleri çoğu zaman kalbimizde derin izler bırakmaz. Çünkü ondan bir beklentimiz yoktur. O kişi hayatımızın merkezinde değildir; bizim için sadece gelip geçen bir yolcudur. Ama sevdiğimiz bir insanın küçücük bir ihmali bile bazen içimizde büyük bir kırgınlığa dönüşebilir. Çünkü gönül, değer verdiği kişiden anlayış, ilgi ve vefa bekler.

Sitem, çoğu zaman yanlış anlaşılan bir duygudur. Bazıları sitemi kızgınlık ya da öfke zanneder. Oysa sitem, çoğu zaman öfkenin değil; kırılmış bir sevginin sessiz ifadesidir. İnsan sevmediği birine sitem etmez. Umut bağlamadığı birine kırılmaz. Birinin sözleri kalbinize dokunuyorsa, bilin ki orada bir değer, bir bağ ve bir sevgi vardır.

Gönül sitem ederken aslında kalbinin derinliklerinden şu sözleri fısıldar: “Ben senden bunu beklemezdim.” Bu sözün içinde hem bir hayal kırıklığı hem de hâlâ devam eden bir sevgi saklıdır. Çünkü insan gerçekten vazgeçtiği kişiye artık sitem etmez. Vazgeçilen yerde sessizlik olur; ama sitem olan yerde hâlâ umut vardır.

Bazen insan kırıldığını açıkça dile getiremez. Kelimeler boğazında düğümlenir, duygular iç dünyasında saklı kalır. Böyle anlarda gönül sessizliğe bürünür. Dışarıdan bakıldığında her şey normal gibi görünse de kalbin içinde ince bir hüzün dolaşır. İşte bu sessizlik, çoğu zaman en derin sitemdir.

İnsan ilişkilerinde kırılmak kaçınılmazdır. Çünkü herkes insan, herkes eksiktir. Bazen istemeden kalpler kırılır, bazen küçük bir ihmal büyük bir üzüntüye dönüşebilir. Ancak sevginin gerçek gücü de burada ortaya çıkar. Sevgi, sadece güzel günlerde değil; kırgınlıkların içinde de kendini belli eder.

Gerçek sevgi, kırılınca tamamen yok olmaz. Belki biraz incinir, belki biraz susar ama yine de kalbin bir köşesinde varlığını sürdürür. Çünkü sevgi, sadece mutlulukla değil; sabırla, anlayışla ve affetmeyle de büyür. İnsan bazen kırıldığı kişiye bile dua eder, onun iyiliğini ister. Bu da sevginin ne kadar derin bir duygu olduğunu gösterir.

Sitemin içinde gizli bir çağrı vardır aslında. Gönül sitem ederken karşısındaki insana şu mesajı gönderir: “Beni anla, beni fark et, beni önemse.” Eğer bu çağrı duyulursa, kırılan kalpler yeniden onarılabilir. Bir içten söz, samimi bir özür ya da sıcak bir bakış bazen en büyük kırgınlıkları bile iyileştirebilir.

Hayatın en güzel yönlerinden biri de budur: İnsan kalbi kırılabilir ama aynı zamanda yeniden sevebilir, yeniden umut edebilir. Gönül, incinse de tamamen vazgeçmek istemez. Çünkü sevgi, insan ruhunun en derin ihtiyaçlarından biridir.

Bu yüzden sitemi doğru anlamak gerekir. Sitem, bir düşmanlık değil; aslında sevginin kırgın bir hâlidir. Kalbin incinmiş ama hâlâ vazgeçmemiş tarafıdır. Eğer bir insan size sitem ediyorsa bilin ki hâlâ sizi önemsiyordur.

Unutulmamalıdır ki insan en çok güvendiğinden incinir. Çünkü beklenti de sevgiyle birlikte doğar. Gönül değersiz gördüğü bir yere değil; umut bağladığı yere kırılır, umut ettiği yere sitem eder.

Belki de bu yüzden hayatın en derin sözlerinden biri şudur:

Sitem, sevginin bittiği yerde değil; hala yaşadığı yerde doğar.